Maar nu moet ik het wel wat kwijt.

Het went niet. Vijf dagen terug van een bijna vier weken durende reis. Een geweldige en onvergetelijke reis. Mijn hart ben ik verloren in Afrika. Ondertussen studeer ik al vier jaar over een gigantisch continent, met een enorme hoeveelheid en verscheidenheid aan mensen en culturen en talen. En nu ben ik er zelf eens geweest. In Tanzania. Het land dat mij al van in mijn eerste jaar in zijn ban heeft. Het is een land met een grote Arabische invloed en het heeft een enorm mooie taal.

En blijkt dat de Tanzanianen ook heel goed meevallen. Zo vriendelijk en zo open, en toch zo verlegen. Voornamelijk de vrouwen. Het was fantastisch dat de kindjes van heinde en van ver ‘Wazungu’ riepen en wij dan vrolijk ‘Jambo’ terugriepen. Het lijkt nu alweer een eeuwigheid geleden, maar dat komt omdat alles hier zo anders is dan daar. En ik weet niet of dat per se beter is.

Ik zal de reis nooit vergeten. Tanzania heeft mijn hart gestolen. Ik zal het altijd koesteren.

Het was aan de ene kant een heel erg fijne dag, maar langs de andere kant ook een trieste dag. Ik ben de dag geëindigd met een huilbui van ongeveer een uur, waarna mijn ogen gewoon dichtvielen en ik in een onrustige slaap ben verzonken.

Het fijne was mijn gezelschap, het Lief. We zijn naar Walibi getrokken, zoals we vorig jaar naar de Efteling gegaan zijn. Maar ik moet toegeven dat de Efteling meer mijn ding is, omdat het park een verhaal heeft en feeërieke magie uitstraalt. Maar het was toch leuk. Zelfs een attractie gedaan waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen. En dan hadden we nog tijd om een jurkje te gaan kopen dat ik al zolang wou en dat me ook perfect paste, wat niet zoveel gebeurt. En dan had je die fantastische zon. De hele dag vergezeld van een geweldige warmte waar ik zo van hou, en van het geweldige Lief, waar ik ook zo van hou.

Maar toen de avond viel en we naar een film gekeken hadden daagde het me dat mijn beste vriendin mijn verjaardag vergeten was. En ik werd triest. Intriest. Ik zie haar niet zoveel en ik weet dat ze het druk heeft, maar toch. Als je jarig bent, horen de mensen toch eens aan je te denken. Toch zeker de mensen waar je van houdt. Maar het mocht niet zijn. En dat deed me denken, en ik werd er niet zo gelukkig van.

Maar vandaag gaat het wel al beter. Ik kreeg dan vanmorgen toch het gelukwens-bericht van haar, maar het was een beetje te laat.

Het Lief zegt, zet het van je af, een mens is in wezen toch altijd alleen. En hij heeft gelijk, misschien moet ik dat dan maar gewoon beginnen aanvaarden.

Vanmiddag werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Het is tijd om keuzes te maken, om vooruit te geraken in het leven. En ik die dacht dat ik gerust nog wat ter plaatse kon blijven trappelen. Natuurlijk wil ik vooruit gaan en iets van mijn leven maken, maar mag het nog even niet?

Soms wil ik gewoon stoppen met studeren en gaan werken, maar dat haalt niets uit, dat weet ik. En soms wil ik gewoon verder studeren om ergens te kunnen werken waar ik graag wil werken (al heb ik geen idee waar dat is). En soms wil ik mijn eigen B&B oprichten en mijn eigen ding doen, eten maken, een warm huis aanbieden aan mensen, en zo van die dingen. Soms wil ik huisvrouw worden omdat ik me wel bezig zie met onze drie kindjes die er ooit zullen komen. Soms wil ik gewoon in een donker hoekje kruipen en me verstoppen voor de wereld.

Maar de realiteit is aan de orde. Leraar worden? Bedrijfsmanagement volgen om toch maar beter in de markt te liggen dan nu? Patissier of chocolatier worden? Tolk worden? B&B-uitbater worden?  Zoveel keuzes waar zoveel van afhangt.

En ik ben in de war. Ik weet niet wat ik wil. Wie weet dat nu eigenlijk al? En als er zo iemand is, kan die me dan eens vertellen hoe hij/zij die beslissing genomen heeft? Want ik sta te twijfelen, alsof ik voor tien deuren sta en maar een keer kan kiezen waar ik binnen ga en dat het dat dan zal zijn. Geen uitweg meer terug.

Ik ben er nog niet.

Gisteren een grote verhuis gehad. Niet de mijne, maar die van mijn zus. Zij en haar man hebben een huis gebouwd, een heel mooi huis zelfs. Als ik de kans kreeg om daar te gaan wonen, ik deed het onmiddellijk.

Zodus, moesten wij gisteren al hun spullen van hun appartement naar hun huis verplaatsen. Het viel al bij al mee, ware het niet van die helse trap die naar hun appartement leidde. Ik heb de trappen niet geteld, maar ik had dat beter gedaan, dan zou ik nu trots kunnen zijn op het aantal trappen dat ik in totaal opgelopen heb. Maar ik weet dat ik heel veel op en neer ben gegaan. En ik voel het maar al te goed vandaag.

Zelfs mijn scheenbeenspieren doen pijn.

Dus ik blijf mooi thuis vandaag.

Of zo lijkt het toch. Ik was zestien, misschien nog een jaartje jonger. Het ging toen niet zo geweldig met me, teveel miserie.

Ik kende toen bijna niets van muziek. Ik was daar ook niet mee bezig, ik las liever.

Maar toen, op een dag, kwam er een beginnend groepje naar onze school. Een jongen op de piano, een jongen aan de viool. Ze stonden op een klein podiumpje in de grote sporthal. Voor dat podium stonden een tiental banken die amper volzet waren, maar ik zat ergens wel te luisteren. En toen hoorde ik een nummer waar ik helemaal niet goed van was. Het was de eerste keer dat een nummer mij zo raakte. Kippenvel bekroop me en ik kon enkel even verdwijnen in de muziek.

Ik heb de cd gekocht diezelfde avond, onmiddellijk in mijn cd-speler geplaatst en de hele avond geluisterd en bij dit ene nummer zitten huilen. Vanwege de schoonheid, vanwege de emotie, vanwege de waarheid.

Nu huil ik er niet meer bij, maar ik vind het nog altijd een prachtig nummer.

Helemaal naar Hasselt gereden, vanuit het Gentse, dat is toch wel een eindje. We hadden een korte nacht achter de rug dus twee keer zo’n anderhalf uur in de auto zitten was niet echt een pretje. Maar ik moest er gewoon naartoe. Ik was er nog nooit geweest, Hasselt is me volledig onbekend. Maar ik heb onlangs een doe-het-zelver ontdekt, Hilde Groven. U waarschijnlijk volledig onbekend, maar echt de moeite waard om te leren kennen.

Hilde Groven is illustratrice, maar in haar ‘vrije’ tijd maakt ze ook nog es allerhande spulletjes gebaseerd op haar tekeningen. Zo maakt ze de meeste schitterende medaillons. Ik ben gevallen als een baksteen voor haar tekeningen en voor haar sieraden, volledig verkocht.

En vandaag was het de start van een weekendje ‘Home-sale’, zoals ze dat heden ten dage noemen. Ze verkocht haar sieraden bij haar thuis, of ik denk toch dat het haar thuis was. En daar moest ik gewoon heen. Ze had namelijk allerlei nieuwe creaties die je nog niet kon bestellen via haar website. Dus ik vond het wel de moeite om die kilometers af te leggen. Nuja, ik heb die niet gereden, maar mijn Lief heeft dat gedaan. Ik heb er een heel erg mooie medaillon gekocht met een meisje die me een beetje aan mezelf deed denken. Op de bladwijzer kan je ze een beetje beter zien.

Nu wil ik rode, zwarte en witte vilt kopen om een broche te maken die er bij past. Inspiratie kan een mens overal opdoen. Maar we kunnen stellen dat dit mijn favoriete halsketting is tot nu toe.

Zet radio en televisie uit, leg alles aan de kant, zet het geluid van je computer op het luidste niveau, en geniet vooral van het lied.

Met dank aan Youtube.

En als je dan toch aan het luisteren bent, ‘Living in a tree’ is ook zo’n geweldig nummer.

Handmade broche

Het is natuurlijk niet perfect afgewerkt. Maar het staat beeldig op mijn nieuw wit zomers topje/marcelleke.

Je kunt wel zien dat er nog wat moet gesleuteld  worden aan het uitzicht van deze blog, maar dat komt wel in orde. Alles op zijn tijd.

De titel van deze blog is geïnspireerd door een creatie van Josephine Wall. Een schilderij waarop de godin Gaia afgebeeld staat. Het straalt zoveel kracht uit, dat ik vaak hoop dat ik dergelijke kracht ooit mag bezitten. De kleuren zijn schitterend en de details zijn onwaarschijnlijk. Ga hier naartoe en je zult nog meer zulks schoon kunnen aanschouwen.

by Josephine Wall